Ik heb het al eerder verteld, Ende is de hoofdplaats van Flores. Het is een vriendelijk rustig stadje, waar een oudcollega van mij (Piet Boomsma) als kind gewoond heeft. Speciaal voor hem had ik al wat eerder lukraakeen paarfoto's gemaakt bij binnenkomst van het stadje, maar later kreeg ik volop gelegenheid om wat meer te fotograferen, dankzij de luchtvaartmaatschappij TransNusa, waarmee ik eigenlijk dezelfde dag nog zou terugvliegen.

Wat was nl. het geval? Ze hadden de vlucht van 15.00 uur vervroegd naar 8.uur. Nou, dat kon ik onmogelijk halen, want toen was ik nog onderweg van Kelimutu naar het hotel in Moni. En Ende ligt daar nog 1,5 uur rijden vandaan (met doodsverachting rijden, dan he!). Dus, toen we in Ende waren ging ik op hoge poten naar het kantoor van TransNusa: wat dan wel de reden was van de verandering van het tijdstip van vertrek? Nou ja, de wind stond verkeerd en daardoor kon het toestel niet opstijgen!!!!! Heb je ooit zoiets gehoord???? Ik moest dus nog een nachtje blijven, op kosten van TransNusa natuurlijk! Nou, het hotel dat ik van ze kreeg was hartstikke leuk en helemaal niet duur. Maar ik was best in mijn nopjes! Ik had dus een extra dag om het stadje te verkennen. Hartstikke leuk! Alleen hoe beweeg je je voort in een stadje zonder taxi's? Te voet dus!! Onderweg werd ik steeds maar aangeklampt door jonge kerels, die iets van me wilden, maar ik wist niet wat! Ik vond het wel spannend, maar na de zoveelste keer aangesproken te zijn, kreeg ik een vermoeden: misschien waren het wel brommertaxi's zoals in Thailand. Alleen waren dit gewoon jongelui met T-shirtjes zonder vestjes zoals inTHL, dus toen ik vroeg of zij inderdaad brommertaxi's waren, keken ze me niet begrijpend aan. In de verwarring schoot mijn Bahasa Indonesia tekort en een beetje beschaamd dook ik een restaurant in. Daar werd ik herkend door een paar jongelui, die me al eerder met Mance in dit restaurant gezien hadden. We maakten een praatje en toen vertelde ik hun over die jongens. Nou, toen werd het duidelijk: dat was ojek (spreek uit oodjek), dat waren dus inderdaad jongens, die transport aanboden achter op hun brommertje! Je hoefde maar in je handen te klappen en ze kwamen toegestroomd. Heerlijk!! ik in mijn handen klappen en 'Naik saja' (naik sadja = klim maar achterop). Zo heb ik een hele toer door de stadgemaakt achter op de brommer, frisse wind om me heen en een knul die af en toe iets zei wat ik toch niet verstond. En dat voor twintig cent omgerekend.! Dus Piet, ik heb een heleboel foto's voor je kunnen maken. Ik zal ze allemaal plaatsen, dan kan je ze naar wens downloaden.