Ik zit hier nu bijna een week enheb eigenlijk nog niets anders gedaan dan alleen getracht mijn spulletjes aan de man te brengen. Valt allemaal nog niet mee, hoor. Er is genoeg belangstelling, alleen moeten we wel tot elkaar komen wat de prijs betreft. Voor mijn motor heb ik voldoende liefhebbers, maar de prijs is nog niet helemaal wat ik me voorgesteld heb. Maar ik moet opschieten, want 4 februari loopt de belasting af en dan zou ik weer voor een jaar moeten betalen! En dat doe ik dus niet! Per konsekwentie moet ik hem dus voor 4 februari verkocht hebben. Met een beetje pijn in het hart neem ik afscheid van mijn Honda, ik ben er al een beetje me vergroeid geraakt, hoewel ik nog steeds niet kan wennen aan dat krankzinnige verkeer hier. Ik word aan alle kanten gierend ingehaald, links en rechts en als het kon ook nog van boven en beneden. Dan moet je ook nog op de kuilen in de weg letten en als je effe een andere kant uit kijkt, bots je bijna frontaal tegen een spookrijder op. Het lijkt wel of ze hier geen verkeersregels kennen, want iedereen doet maar wat, net zo het uitkomt. Vandaag op weg naar Sanur (een uurtje rijden van Jimbaran af), dacht ik me ook maar aangepast te moeten gedragen en reed door een oranje stoplicht op een gigantisch kruispunt (ik geloof dat daar 5 wegen bij elkaar komen). En ja hoor, midden op dat kruispunt zag ik ineens het verkeervan alle kanten op mij afstuiven. Om brommers en auto's te ontwijken haalde ik allerlei rare kapriolen uit .... en met succes!! Ik had het vege lijf gered en draaide nu rustigde inrit van KFC (Kentucky Fried Chicken)op. Achter mij werd getoeterd door een andere motor en ik dacht nog 'rot toch op!' toen ik tot mijn grote schrik zag, dat het een politieagent was. Hij grijsde breed, zo van 'kip, ik heb je! Mij ontsnap je niet!' Heel vriendelijk vroeg hij mij in het Engels 'was dat niet gevaarlijk?' Ik wist niet hoe hard ik slijmen moest, maar wat ik ookaanvoerde ter verontschuldiging, hij vroeg onverbiddelijk om mijn papieren. Nou ja, toen viel ik door de mand! De juist papieren had ik niet. Ik had vergeten een internationaal rijbewijs aan te vragen bij de ANWB. Dus, toen werd de bekeuring uitgeschreven voor een dubbele overtreding: rijden door rood en rijden zonder rijbewijs! keurig liet hij me in de papieren zien waar dat op neer kwam: twee keer een half miljoen, 100 dollar dus! Ijverig begon hij de bekeuring uit te schrijven en toen hij naar mijn geboorteplaats vroeg en ik hem antwoordde 'Soerabaia' veranderde hij ineens. Van Engels schakelde hij over op Indonesisch, vroeg me hoe lang ik hier al zat, wat ik hier deed, of ik hier nog familie had etc etc. Ik begonn al een beetje te voelen waar hij naar toe wilde, dus toen hij me vroeg waar ik de boete wilde betalen, hier bij hem of op het gerechtshof, antwoordde ik'hier natuurlijk, dat is toch veel makkelijker!' Nou, toen mocht ik dus 600.000Rp betalen ipv een miljoen! Bingo!!! Een maandsalaris stak hij zo in zijn zak!!!!!

This is Indonesia!!!!