Gisteren bezoek gehad van een echtpaar, dat ik heb leren kennen op de Japanreis. Ik had ze nog willen overhalen om met me mee te gaan naar Rinca en Komodo, maar het leek hun te vermoeiend. Ze logeren in een knots van een hotel in Sanur en waren nog niet eerder in Jimbaran geweest. Nou, ik heb eerst een heleboel fruit op de pasar gehaald (o.a. ook doerian, die heelrijke stinkvrucht met het romige zacht en blanke vruchtvlees) en heb ze daar heerlijk van laten smullen. Daarna zijn we naar het strand van Jimbaran gegaan om te gaan eten. De strandtentjes zetten dan alle tafels op het strand en je hebt eenenorme keusaan geBBQ-ed zeebanket. Ze vonden het geweldig mooi (was het ook). Prachtige zonsondergang, gezellige zitjes overal, veel lokale bevolking en af en toe wat toeristen ertussendoor, niet zoals in Kuta of Sanur waar je alleen blanke toeristen treft in dit soort gelegenheden en waar de prijzen er dan ook naar zijn. Het was een heel andere kant van Bali die ik ze heb laten zien. In de verte zagen we de vliegtuigen af en aan opstijgen vanaf de landingsbaan die zich in zee uitstrekt. Gelukkig ver genoeg weg om geen last te hebben van het lawaai. Het was een fabelachtig gezicht, maar je kon goed zien, hoe druk Bali belast wordt door het toerisme. Bijna elke minuut (of misschien wel met kortere tussenpozen) steeg een vliegtuig op. Landingen konden we niet zien, want dat vond plaats achter de heuvels.

Eergisteren ook mijn rondreis geboekt. 2 februari vertrek ik naar Flores en 6 februari kom ik terug. Ik hoop dat het inderdaad is wat ik me heb voorgesteld. Ik logeer ergens in de westpunt van Flores om van daaruit mijn excursies naar de Komodovaranen te regelen. Daarna ga ik naar centraal Flores en hoop te kunnen logeren bij de missionarissen in een klooster ergens in de bergen. Ben benieuwd, stuur dan wel weer bericht.

Intussen loop ik rond met de brandblaren op mijn armen. Op de brommer merk je niet hoe de zon op je blote armen brandt. Het gevolg is, dat mijn tere winterhuid nu afschuwelijk zeer doet vanwege verbranding door de zon. Ik moest altijd een beetje lachen als ikde mensen hier op de brommer zag zitten, ingepakt in jassen met lange mouwen en soms zelfs nog met handschoenen aan. Nu snap ik waarom. Gelukkig is hier op Bali overal niveacreme te koop, dus nu loop ik de hele dag te smeren. Je moet alleen uitkijken dat je wel de juiste creme koopt, want hier op Bali zijn ze net als in Thailand gek op whitening cremes!

Vandaag heeft Shirly (de hulp voor dag en nacht) mijn brommer gewassen, omdat die onder het slijk zat. Nu lijkt ieweer als nieuw. Eigenlijk had ik het zelf willen doen, maar dat is hoogst ongebruikelijk hier. Nicht Joyce en Shirly zelf ook, leken wel geschokt door het idee dat ik dat zelf zou doen. Nee, dus! Komt niks van in! Na mijn terugkeer in NL zal ik wel helemaal verpest zijn, want ik doe hier geen fluit. Zelfskoffie of thee zetten hoeft niet, pilsje inschenkenalles wordt gedaan. 's-morgens is de tafel gedekt en hoef ik alleen aan te schuiven. S'avonds idem dito. Mijn lunch scharrel ik meestal ergens langs het strand op. Dat vind ik gezellig en dan kom ik nog eens ergens.

Vandaag de brommer verkocht voor 12 miljoen. Ik loop nu dus rond met miljoenen op zak. Nu weet ik hoe het voelt om miljoenair te zijn. Een beetje angstig gevoel, omdat je steeds op je quivive moet zijn om het niet te verliezen!