De volgende dag om zes uur opgestaan. Prachtige dag, bijna windstil, spiegelgladde zee, een paar wolkjes in de verte. Dit beloofde fantastisch te worden!Tijdens het ontbijt voeren we naar Rinca, volgens insiders een mooier eilandmet varanen dan Komodo-island. Beide eilanden behoren tot nationaal park, vroeger beheerd door het WNF, nu door Indonesisch natuurbeheer.We werden verwelkomd door een ranger van het park, de bedoeling was om een trektocht van 2,5 uur door het gebied te maken. De rangers zijn de natuurbeheerders van het park, die elkaar om de 10 dagen aflossen. Zijbivakkeren in het gebied in hutten op palen, om te voorkomen dat de varanen de hut binnen komen op zoek naar prooi. Voordast je zo'n trektocht maakt, krijg je eerst een beetje voorlichting over deze dieren en daarnaaantal instructies.Zo mag je bijvoorbeeld geen roodgekleurde kleding aan hebben (kleur van bloed) en worden vrouwen die ongesteld zijn niet toegelaten. De varanen komen nl. op de geur van bloed af en worden dan aggressief en gevaarlijk! Nou ja, ik had geen rood T-shirt aan enwas gelukkig niet ongesteld, dus ik mocht verder! We gingen op weg, de ranger en ik. Hij wapende zich met een lange stok met aan het einde een vertakking in de vorm van een vork. Dat was om de varanen indien nodig op een afstand te houden. Het enige waar zij respect voor hebben, omdat ze de vorm van hun tong heeft (ook vertakt). Er is heel veel over deze dieren te vertellen, maar dat ga ik niet doen, anders wordt dit verhaal te lang. Af en toe kwamen we er een tegen. Dan moesten we langzaam en behoedzaam bewegen, afstand bewaren en goed opletten wat de varaan van plan was. Maar ook als je ze niet zag, moest je goed opletten, want ze lijken gewoon op een omgevallen boomstam, liggen doodstil op hun prooi te wachten en kunnen dan ineens onverwacht snel toeslaan. Hun beet is uitermate giftig, werkt langzaam maar zeer effectief. Hun prooi bestaat uit ander groot wild in de jungle, zoals wilde paarden, buffels, herten, apen en ook mensen. Ik was bijzonder onder de indruk van hun bijna mytische verschijning. Ik vergat alles om mij heen, behalve deze prachtige dieren. Ik voelde niet dat het was gaan regenen en niet zo'n klein beetje ook! Ik had het verkeerde schoeisel aan (open sandalen) en de verkeerde kleren. Ik had mijn gesloten schoenen en mijn regencape op Bali achtergelaten, maar het deerde me niet. Uiteindelijk begon het zo hard te stortregenen, dat de ranger besloot de tocht te staken. Het terrein werd te glibberig, te gevaarlijk! Maar ik was voldaan! Ik had ze gezien, alleen . . . . . . . ik heb geen foto's gemaakt, want mijn batterij was leeg! Ik kan jullie dus helaas geen foto's laten zien, maar ik heb wel gefilmd.

Dus, wie geinteresseerd is, die melde zich voor een avondje film!