Ik heb al een tijdje niets meer van me laten horen, want ik heb Indonesie inmiddels achter me gelaten. Donderdag 16 februari ben ik vanuit Bali vertrokken naar Kuala Lumpur, ca. 3,5 uur vliegen. Alles (behalve de mensen) lijkt hier wel heel groot te moeten wezen. Op het vliegveld moest je eerst een monorailtrein nemen naar een ander gebouw, om je bagage te kunnen ophalen. Toen een taxi genomen (trein kon ook, maar dat leek me moeilijk als je hier de weg niet kent) naar het hotel dat ik al eerder via Agoda had gereserveerd. Omgerekend 20 euro voor een afstand van 75 km leek me niet veel, dus vooruit dan maar!

De stad maakte een overweldigende indruk. De buitenwijken zagen er keurig netjes uit, geen sloppenwijk te bekennen. Alles zag er verzorgd en goed onderhouden uit en vooral ordelijk, ordelijk, ordelijk. De skyscrapers die begonnen op te doemen, waren prachtig vormgegeven. Het ene gebouw nog hoger en grootser dan het andere, met natuurlijk als absolute hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) de tweelingtorens van Petronas. Je weet niet wat je ziet. Zeer indrukwekkend, deze torens van glas en staal. Ze staan te schitteren en te glanzen in de zon. En dan de winkels in dit stadsdeel: duur, duur en nog eens duur! Onze PCHooftstraat verschrompelt daarbij tot een kneuterig winkelstraatje. Alles wat je hier tegemoet straalt is geld, geld en eens geld. s'Avonds baadt de hele binnenstad in een zee van licht, of het niks kost! Verbaasd vroeg ik me af: waar halen die mensen het vandaan? Kunnen ze dit betalen? Ik dacht dat Maleisie een ontwikkelingsland was! Er wordt hier met geld gesmeten of het niks is! Feestverlichting overal in de bomen en planten. De gebouwen zijn overvloedig verlicht. En alles is schoon, brandschoon! Het lijkt helemaal niet aziatisch. Het was wel effe wennen voor me, ook wat de taal betreft.

De taal is Bahasa Malay, lijkt heel veel op Bahasa Indonesia met af en toe wat kleine verschillen (dacht ik). Dacht ik, want Indonesie en Maleisie hebben een taalunie net zoals Nederland en Belgie, maar wat een verschil! Ik versta er geen woord van. Zelfs lezen is moeilijk. Ze hebben heel veel andere woorden en sommige woorden die ze gemeen hebben, hebben een andere betekenis. De invloed van het Engels is hier heel groot, net zoals de invloed van het Nederlands in Indonesie heel groot is. Bijvoorbeeld ons woordje station is in het indonesisch setasiun (spr uit. setasioen) en hier is het stesen (van het engelse station). Nou ja, ik hou me dan maar aan de veilige kant en spreek gewoon Engels.

Onnodig te vertellen dat ik eindeloos veel gefotografeerd heb. Al die indrukwekkende gebouwen heb ik van alle kanten vastgelegd, de Twintowers, de historische gebouwen, de pleinen, de straten, de parken. Alles is even mooi en smaakvol, nergens wordt het kitscherig behalve een enkele keer in chinatown of little India, maar ja dat hoort erbij. Maar . . . . nu komt het ergste van alles: ik kan jullie die foto's niet laten zien! Ik ben mijn fototoestel kwijt! En ik kan me niet herinneren wanneer ik die voor het laatst had. Het moet ergens bij de Twintowers geweest zijn, want daar heb ik uitgebreid gefotografeerd en toen ik een hele tijd later weer iets anders wilde fotograferen, kon ik dat ding toch nergens vinden! Wel heel jammer, want ik maakte toen een interessante tocht naar de vuurvliegjes, 70 km noordelijk van KL. Eerst heerlijk gedineerd met het groepje (gezellige lui) ergens op een boot. Dat was zo verschrikkelijk mooi bij zonsondergang, dat ik dat moest vastleggen op de foto. Maar, nee dus! Weg toestel, hoe ik ook mijn rugzak ondersteboven haalde, hij waqs weg en bleef weg! Nou ja, toen maar verder gegaan met mijn filmcamera waarmee ik ook foto's kan maken. Ik weet alleen nog niet hoe ik die foto's op de computer kan zetten. En bovendien, de vuurvliegjes kon je toch niet op de foto zetten. Maar het was heel bijzonder. Na het diner verder gereden tot een plek waar we in kleine bootjes stapten. In het pikkedonker werd je naar een plek geroeid waar langs de kant veel mangroven groeiden en daar zag je het ongelooflijke! Duizenden lichtjes die aan en uitfloepten, allemaal mannetjes-vliegjes, die een vrouwtje wilden versieren! Ongelooflijk, een kerstboom was er niks bij! Wat die mannetjes daar toch een energie in steken, onbegrijpelijk!

Nou ja, zo heb ik natuurlijk wel meer dingen gedaan in KL, maar op een gegeven moment (na ongeveer vijf dagen) begon ik het verzadigingspunt te naderen. Ik werd moe van de drukte, voelde me eenzaam tussen deze krioelende menigte mensen, ik werd de mensen een beetje zat! Te veel Chinezen en veel te veel Indiërs. Vooral deze laatsten zijn vreselijk aanwezig; ik begon me aan ze te ergeren en raakte asiansverzadigd. Jammer, want de vrouwen zijn hier heel mooi en aantrekkelijken de mannen niet, precies andersom als in Bali! Maleisie is een moslimland en dat zie heel goed aan het straatbeeld. De vrouwen zijn over het algemeen van top tot teen ingepakt (er zijn er ook genoeg die rondlopen in superstrakke t-shirtjes en hele korte shorts), maar zelfs als ze ingepakt zijn, kunnen ze er nog heel uitdagend bij lopen. Wat het precies is, weet ik niet, maar ze kijken op een bepaalde manier. En de ogen zijn vaak heel mooi opgemaakt, zelfs als ze een 'schaamlapje' voor het gezicht hebben. Nou ja, kortom, ik had genoeg van de drukte, dus ben ik 'm vandaag gesmeerd naar Borneo!