Vandaag een tocht gemaakt naar een schiereiland ten noorden van Kuching, waar het oudste nationale park van Serawak ligt. Eerst een uur met de auto, toen met een longtailboot ongeveer een uur stroomafwaarts varen. De riviermonding werd steeds breder en wijder en de golven hoger. We kwamen al aardig dicht in de buurt van het open water van de Zuid-Chinese Zee.We moesten wel een zwemvest om, maar ik bedacht datje daar niet veel aan had, want volgens mij wemelde het hiervan de krokodillen. Dat ismeestal het geval in het brakke water van riviermondingen.Ik zei maar niets tegen mijn Vlaamse reisgenoten, want Karin zag al een beetje bleek om haar neus en Ruud, haar echtgenoot, hield zich krampachtig vast aan de zijkant van het smalle, ranke bootje . . . . .alsof dat hem redden kon!! Gelukkig kwam eindelijk de plek in zicht waar we aan land zouden gaan. Schoenen uit, broek opstropen en door het water waden naar de kant! Wat een verrassing! Er bleek hier een hele nederzetting te liggen van verblijfsaccomodatie voor de rangers en ook voor bezoekers, die een nachtje wilden blijven. Aan alle kanten hoorde je allerlei vogelgeluiden. Apen (brutale langstaart makaken) keken je onderzoekend aan en de wilde zwijnen liepen hier doodgemoedereerd rond. En toen gingen we op weg met onze gids. De tocht zou onfgeveer drie uur duren en het voornaamste doel (voor mij en ook voor de gids) was het spotten van de langneusaap. Dit zijn vriendelijke, grote, nogal bleke apen met een rare, grote hangneus (daarom monjet Belanda ofwel Hollandse aap genoemd in de volksmond). Nou, we kwamen heel interessante dieren tegen oponze tocht, maar de monjet Belanda liet zich niet zien, tot grote teleurstelling van de gids. We moesten hem zelfs een beetje opbeuren, want hij kon tenslotte niet effe een blikje Hollandse apen opentrekken.

Next time better, it was interesting, anyhow! And we enjoyed your explanations.