De afgelopen drie dagen doorgebracht bij de Dajaks van Borneo, samen met mijn vlaamse medereizigers! We gingen er met bonzend hart heen, want je weet maar niet wat er allemaal gebeuren kan, midden in de nacht, diep in het oerwoud! Nou . . . . we waren als kaaskop niet in trek, hoor! Ach, en trouwens, het zijn tegenwoordig heel beschaafde mensen, die gewoon kunnen lezen en schrijven en zelfs kunnen kaart lezen en autorijden! Maar wat een belevenis!

Eerst een autorit van vier uur de bergen in, richting Indonesische grens, toen een bootje in zo rank en slank als een uitgehold potlood. Verder stroomopwaarts ging het, dwars door het oerwoud, langs stroomversnellingen, onder overhangende bomen door, soms leken de bomen wel een tunnel te vormen. Dan werd de rivier weer heel breed en dan weer heel smal. We werden er helemaal stil van, zo indrukwekkend was het! Na ongeveer een half uur bereikten we de aanlegplaats en konden we uit het wankele bootje stappen en de steile oever opklimmen. We waren aangekomen op een open plek, waar de grond was aangestampt of platgelopen, hier en daar kippen en overal hanen, die om het hardst kraaiden. Later bleken die aan een touwtje om hun poot vast te zitten, want het waren vechthanen. En hoog tegen de heuvel: de rumah panjang (the longhouse) op palen! Elke dajakstam woont met de hele gemeenschap in één langgerekt huis, waarbij ieder gezin weliswaar zijn eigen ruimte heeft, maarmet een gemeenschappelijk terras over de gehele lengte van het huis en een gemeenschappelijke voorgalerei, die als algemene huiskamer dient. Eigenlijk een heel lang rijtjeshuis op hoog nivo met een hele lange huiskamer en een heel lang terras, waar alle deuren op uit komen. Het langhuis (waar wij te gast waren in een afzonderlijk gebouwtje), had 24 deuren. Dus er woonden 24 gezinnen. De gesnelde koppen hingen bij elkaarin de gemeenschappelijke ruimteop een plaats waar zij nog steeds hun ceremoniën hielden bij speciale gebeurtenissen. Zij geloven nog steedsdat die koppen hun bescherming biedt tegen kwade invloeden. Hoe meer gesnelde koppen, hoe beter de beveiliging dus! En ook, hoe meer gesnelde koppen de man, hoe mannelijker de man! Maar, wat zag ik tussen de deuren: kruisbeelden, plaatjes van Maria en Jozef enandere roomskatholieke heiligen! Onder invloed van het koloniale bewind is het koppensnellen natuurlijk reeds lang verboden, behalve toen de Japanners Borneo bezet hadden. Toen hebben de Engelsen het juist weer aangemoedigd en met resultaat) heb ik begrepen! Dus tussen al die doodshoofden zal er vast wel een Japanse kop gezeten hebben! Maar ja, niet meer als zodanig herkenbaar. s´Avonds na het eten werden we onthaald op hun rituele dansen, wild en opwindend! De housebeat is er niks bij! Als je er gevoelig voor bent zoals ik, kun je er van in trance raken. Gelukkig hield het op tijd op, anders was ik mee gaan dansen!