Eindelijk, eindelijk! Waar ik voor gekomen ben is gebeurd: ik heb oog in oog gestaan met een orang oetan, letterlijk vertaald:een bosmens! Of nou ja, oog in oog . . . .oogcontact is streng verboden, want dan weet je nog niet wat er gaat gebeuren. Misschien hetzelfde als met dat hollandse mokkel in Rotterdam, dieBokito diep in de ogen keek! Nee, oogcontact moet je vermijden, je mag geen lawaai maken, geen etenswaar meenemen en je moet je rustig gedragen. Logisch, vind ik, maar ja . . ik begrijp ze!

Maar zonder gekheid, het was indrukwekkend. Het zijn heel rustige kolossen, die zich niets aantrekken van de mensenmenigte die ze bekijkt. Ze gaan gewoon hun eigen gang en als ze dat willen, komen ze heel dicht bij je tot grote schrik van de altijd aanwezige rangers. Zo liet er zich een uit de boom zakken en kwam rustig mijn richting uit slingeren. De ranger verstijfde en gebaarde me dat ik langzaam achteruit moest stappen en geen plotseling bewegingen moest maken. Toen ging hij (de o.o) rustig op de leuning van het platform zitten op nog geen vier meter afstand bij me vandaan. Van zo dichtbij had ik er nog nooit een gezien, kolossaal. Van schrik dorst ik geen vin te verroeren, laat staan foto's maken! De ranger kwam kalm dichterbij, ging tussen de o.o en mij in staan en reikte hem een banaan of zo iets aan! Ik was zo verbouwereerd, dat ik verder maar geen foto's heb gemaakt. Trouwens, met trillende vingers van schrik was het me toch niet gelukt. Stond er een blond vrouwtje naast me en die vroeg de ranger of ze vrijwilligerswerk kon doen. Mijn mond zakte open van verbazing, vrijwilligerswerk?! Zeker dat Rotterdamse mokkel? Ze keek me aan en toen zakte haar mond open van verbazing! 'I know you-ou,' kraaide ze, 'where do I know you from? Take of your cap!' Enfin, om een lang verhaal kort te maken: wij hadden elkaar in Kuala Lumpur leren kennen en omdat er een klik was tussen ons, hadden we besloten samen verder te trekken. Ze gaf me de naam van haar hotel, maar wist geen adres. Dus ik dezelfde avond nog op zoek, zonder resultaat. Zelfs de politie wist het adres niet te achterhalen. 'nou ja', dacht ik 'dan heeft ze pech gehad. Jammer voor haar!' En nu stond ze dus voor mijn neus tussen de orang oetans! Rank, slank en blond. Best een leuk grietje! Dus, vanaf dat moment weer contact, afspraakjes, samen eten etc. etc. Maar toch ben ik achteraf blij, dat ik niet eerder met haar ben opgetrokken. Ze is toch wel een beetje een bitch! Nu is zij naar Singapoer vertrokken en ga ik verder naar het noorden.