Belangrijkste attractie van deze omgeving zijn de drie kratermeren, gelegen op een hoogte van ca 2000m. Het zijn hele diepe meren (60 tot 120m diep), waarvan het water regelmatig verkleurt.. De kleuren van de drie meren zijn ook alle verschillend van zwart tot donkerbruin en van licht groen tot diep donkerblauw. Bovendien veranderen de kleuren per meerook nog regelmatig. Wanneerdat plaats vindtis niet te voorspellen, soms gaat het langzaam, soms gaat het heel snel.

Kelimutu ligt ongeveer 50 km voorbij de hoofdplaats Ende, een kleine rustige provinciestad. De bedoeling was om hier te gaan lunchen, maar door de bochtige wegen en doordat we regelmatig uitstapten om een en ander te bekijken, waren we er niet eerder dan 4 uur in de middag. Dat werd dus een late lunch. Na de lunch nog 2,5 uur rijden naar Moni op de helling van de Kelimutu, vanwaaruit de meeste tochten s' morgens vroeg vertrekken. Ik had gehoord over een missionarissenklooster in de buurt, waar je kon overnachten en dat leek me nou eens heel erg interessant om te doen. Helaas, toen we er langs reden was het al donker en de chauffeur Mance oftewel Mantje (later vertel ik jullie iets meer over de Bahasa Indonesia en de spellingwijze), stelde voor direct door te rijden naar een hotel in Moni. Ik stemde toe, maar later begreep ik waarom hij dit voorstelde! Hijzelf kreeg er nl. een gratis overnachting, dus het geld dat hij daarvoor had meegekregen, stak hij in zijn zak! Het hotel vond ik lousy en bovendien veel te duur! Ze vroegen rp. 300.000 (U$ 30,-), terwijl de kamers er niet uit zagen, de warmwatervoorziening niet werkte en de boel er nogal shabby uitzag. Echt een beetje veel aggenebbis! Ik was woest en kreeg met moeite de prijs omlaag tot $25,- (nog veel te veel). Later zakte mijn boosheid, toen Mance mij vertelde dat hij van een maandsalaris van omgerekend $40,- moest toekomen. En dat voor een gezin met twee kinderen! Toch ga ik mijn beklag indienen bij Jack, want in het klooster bij de missionarissen bleek het bij een later bezoek mooi en schoon te zijn en voor een VIP-room betaal je er slechts $17,50. Enfin, genoeg gemopperd.

De tocht naar de kraters begonnen we om 4 uur in de ochtend. De bedoeling was om ook de zonsopgang te zien, maar in dit seizoen valt daarvan meestal weinig te zien. Dat wist ik vooruit, maar Mance was niet van de gewoonte af te brengen, dus met m'n slaperige kop nog 1,5 uur in de auto haarspeldbochten draaien en daarna te voet verder. Tegen zes uur bereikten we de top, het was nog half donker, maar toch al een magnifiek gezicht: de bergtoppen waarboven de zon begon op te stijgen,hoewel meerendeelsverborgen achter de wolken. In de diepte lagen de kratermeren met verschilende kleuren geheimzinnigte glanzen in het halfduister. En toen de zon eindelijk boven de bergtoppen uit scheen, zag jet het ongelooflijke schouwspel van de verschillend gekleurde kratermeren. De een was diep donkerblauw tot bijna zwart, De tweede was licht groen en de derde donkergroen tot blauw. Ook de kleur rood is wel eens voorgekomen. Onnodig te vertellen dat de plaatselijke bevolking hier mystieke krachten aan toe schrijven. Hoe het ook zij, het was een indrukwekkend gezicht. Behalve Mance en ik was er nog een Frans echtpaar en verder geen andere toeristen. Mance vertelde me dat het er in het hoogseizoen een drukte van belang is met toeristenuit alle windstreken. Was ik even blij, dat het nu laagseizoen was. Ik moest er niet aan denken: allemaal taterende toeristen rondom, het leek me heiligschennis!