Vandaag voor een dag of vijf naar Lombok vertrokken met Achmad. Eerst vanuit Jimbaran naar het noordwesten ca twee uur brommen. Was spannend, want Madje was op Balinog nooit ergens anders geweest dan het strand van Kuta, waar hij surflessen geeft aan jonge Australiers. Ik wist absoluut niet of het wel te doen zou zijn, want als de wegen op Lombok net zo slecht en bochtig waren als op Flores, nou, dan hadden we het nog niet gehad! Het eerste stuk op Bali was een fluitje van een cent. Binnen twee uur hadden we Padangbai bereikt, van waaruit de ferry naar Lombok zou vertrekken. Nou . . . ferry . . . de overtocht duurde vijf volle uren, afhankelijk van het weer! Op zee kreeg ik het koud. het regende en hetwas grijs en mistig. Met spijt dacht ik aan mijn trainingsjasje dat thuis lagin de kast in Jimbaran. En dus zocht ik een plekje op waar het minder koud en winderig was. Was wel leuk, want ik raakte in gesprek met een oostenrijks stel. Die zou je hier toch ook niet verwachten? Ik zou zeggen, ga lekker skieen in de bergen van Oostenrijk!

Toen we aanmeerden in Lombok was het al donker, dus ik zei tegen Achmad 'laten we maar een hotel opzoeken!' Hij zei op z'nIndonesisch 'ja' maar deed 'nee', sprong op de brommer en scheurde er op los. In het donker!! Ik moest me gewoon tegen hem aanklemmen om er niet af te vallen! Jezus, wat een coureur! En dat terwijl je er heg nog steg kent! Het enige wat ik voorbij zag flitsen (om de 50 m) was een moskee, schaars verlicht en met een menigte biddende mensen (vrouwen apart, mannen apart, zelfs in de gebedshuizen worden ze samen niet vertrouwd). Na 1,5 uur scheuren kwamen we aan op de plaats van bestemming: Senggigi. Eerst ff eten en dan gauw een onderkomen zoeken. Nou, dat valt dus niet mee in het donker. Wel overal bars, disco´s, restaurants, winkels enduur ogende hotels, maar nauwelijks iets waarvan ik dacht dat hetredelijk geprijsd zou zijn.Dus, toen ik een guesthouse zag, liet Achmad stoppen met de bedoeling om even te verkennen hoe het eruit zag en hoe de prijzen lagen! Nou, het was heel mooi, maar de prijzen waren er ook naar. Toch maar gedaan, want ik verkeerde in hoge nood!. De volgende dag bleek het in de zijstraatjes te barsten van de goedkope onderkomens en homestays! Maar het strand was geweldig! Spierwit zand, schoon en nauwelijks toeristen. Het water was kristal helder en natuurlijk aangenaam warm.

Na Senggigi (noordwest Lombok) reden we naar het zuiden. Met de ervaring van Flores nog in het achterhoofd, schatte ik de reistijd op vier uur. Nee, dus! In nog geen twee en een half uur waren we er. En ook hier weer: paradijselijk mooi. Spierwitte stranden, weinig toeristen, rust en ruimte in overvloed, geen hoogbouw, geen files en last but not least ontzettend leuke guesthouses tegen zeer redelijke prijzen. De omgeving is nog maagdelijk, de samenleving authentiek, de natuur ongerept. Dit is wat ik zoek! Oordeel zelf maar aan de hand van de foto's.

Toevallig waren we er op de dag dat er een groot Lomboks volksfeest werd gevierd. Volgens een legende heeft zich ooit een prinses van de rotsen in zee gestort, omdat zeEEN moest kiezenuit vier haar minnaars. Het arme meisje kon niet kiezen, ze vond ze alle vier even mooi en lief en dus stortte ze zich uit wanhoop in zee, nadat ze eerst plechtig beloofd had een keer per jaar op deze plaats terug te keren als een zeeworm. En inderdaad, een keer per jaar wemelt het hier op deze plaats s'nachtsvan de zeewormen. De bevolking van Lombok loopt dan uit met schepnetjes en zaklantaarns om bakken vol zeewormen te vangen. Deze worden beschouwd als een delicatesse, gefrituurd, geroosterd of gewoon in een of ander gerecht klaar gemaakt. Madje heeft er manmoedig van gegeten (zie foto). Ik heb een minuscuul hapje van hem geproefd en ik griezel nog bij de gedachte! Brrrrr!!! Maar verder is het wel leuk, want er worden allerlei festiviteiten om heen georganiseerd, zoals woeste vechtpartijen tussen rivaliserende mannen, paarden races voor jongens van een jaar of 10 en nog veelmeer. Die paardenraces waren heel bijzonder, want die jongens zaten te paard zonder zadel, zonder stijgbeugels en zonder leidsels.... Ze klemden zich gewoon vast aan het paard en gingen er met een rotgang vandoor. En s´nachts om drie uur werd het verhaal van prinses Mandalike aan het strand opgevoerd. Natuurlijk hadden we er heen willen gaan, maar helaas .... we hadden dwars door de wekker heen geslapen. Dus, helaas geen prinses gezien met haar vier minnaars!